یک فیلم صنعتی، مشخصاً یک آگهی تبلیغاتی، یک محصول سطحی ارتباطی و حتی یک گزارش تلویزیونی نیست. فیلم صنعتی نگاه یک خالق اثر هنری به یک تولید یا پدیده صنعتی است، نگاهی با تمامی شگفتی ها، غفلت ها، نوآوری ها و خلاقیت هایش که چیزی تازه را‌‌ که دیگران نمی‌بینند، در صنعت می‌یابد و ضبط می‌کند. اینچنین، صنعت نیز خود را به نمایش می‌گذارد، خود را معنا می‌کند و از خود می‌پرسد. شاید این‌گونه است که صنعت از خود سخن می‌گوید، از مسئولیتش، از محیطش، از گذشته و آینده‌اش. شاید این‌گونه است که صنعت، نظرش را در مورد ارزش های دنیایی که در آن بوجود آمده، در مورد میراث و تحولات آن، در مورد زمینه‌های عمومی کار صنعتی و ‌بویژه تعهداتش در مورد عملکرد و ساختن این زمینه‌ها، باز می‌گوید.
ما می‌دانیم که صنعت، نه ‌تنها واقعیتی اقتصادی است که از عوامل مهم جامعه امروز به شمار می‌آید، بلکه مجموعه‌ای انسانی را تشکیل می‌دهد که احساس مشارکت در یک حافظه و فرهنگ جمعی را با یکدیگر تقسیم می‌کنند. این آن چیزی است که فیلم صنعتی می‌تواند به تصویر بکشد، که خود را از نگاه بیرونی، به صنعت الحاق کند و ارتباطاتش را با این دنیای درونی برقرار سازد.
بنابراین حوزه فیلم صنعتی بسیار وسیع‌تر از آنی است که پیش‌تر بوده و گسترش فن‌آوری های جدید، شیوه‌های بیانی این‌گونه فیلم ها را غنی‌تر می‌سازد. این ها همگی گواه این مدعی است که صاحبان صنایع باید بیشتر از این ها روی خلق سینمایی حساب کنند. باید اهمیت فیلمنامه این آثار را دریابند، از کیفیت تصویرهای چنین فیلم هایی با اطلاع باشند و به اصالت تصاویر و زمان ساخت آن در مورد هر صنعتی واقف باشند. نکته ضروری البته در همین‌جاست: اینکه ورای استفاده مقطعی از یک فیلم صنعتی، این فیلم خود یک صنعت است که بایستی چونان میراثی با هدف ماندگاری، ساخته شود.